dinsdag 31 maart 2020

Cowboy Fred


Er is een dichter heengegaan,
zijn muze zong hem zacht in slaap
en rustig kwam hij uit de tijd,
zijn strijd is nu gestreden.

Er is een dichter heengegaan,
beschreef de stad in klare taal en zong voor
ieder zijn verhaal: ‘Hengelo, o hoort!’
Een troubadour in hart en ziel, een cowboy
in een boerenkiel voor de muziek geboren.

Er is een dichter heengegaan,
deze eerste dichter van de stad kende
Hengelo als geen ander, verhaalde over
beken en hun gang, de historie en
het belang, spiegelde in dartele taal.

Er is een dichter heengegaan,
criticus, humorist, eigenwijze krasse knar, oog
voor jong talent, warmhartig levenskunstenaar
stond onbaatzuchtig voor je klaar.

Jij leeft voort in poëzie, met Wilmink
en Villon zul je voor altijd heten,
Hengelo, o leest, opdat wij nooit vergeten.


Hettie Franken 
Stadsdichter Hengelo 2019 - 2021

Ter ere van Fred van de Ven, dichter, troubadour, 1e stadsdichter van Hengelo.
Overleden 24 maart 2020.


vrijdag 27 maart 2020

Fred van de Ven


Wie ging er welgemoed door deze
Twentse streken, wie is die dichter
met die virtuoze pen, wie schreef
met zoveel liefde over onze beken,
zijn naam is Fred van de Ven!

Wie schreef er zo scherpzinnig
over deze stad, wie o wie is
die dichter met de rake pen,
groothartig en voor ieder wat in ’t vat,
zijn naam is Fred van de Ven!

Wie bracht ons liederen over liefde
over leven, met zijn muze en zijn
trouwe vriendenclan, over neutjes,
jajem, pintjes en jenever,
zijn naam is Fred van de Ven!

Hengelo, o hoe kunnen we hem
roemen, nu hij helaas is heengegaan,
laten we zijn naam steeds noemen
zodat hij blijft voortbestaan:

Fred van de Ven!

maandag 24 februari 2020

Verhalenkraal


Vroeger wilde ik niet slapen, iedereen
zit aan mijn bed, vader, moeder, zusje,
nichtje, neefje, tante ingezet en het is de
vraag: wie krijgt dat kleine kreng in slaap.

Eindeloos klinken verhalen, van
Kleinduimpje tot Roodkapje, zeven geitjes
en de wolf, niemand niemand niemand
weet dat ik Repelsteeltje heet en

gapend wordt het later later, ogen
vallen dicht, hoofden rollen, knikkebollen
behalve van dit kleine wicht.

Stilletjes wil de verteller op de tenen
er vandoor maar dan klinkt vanuit het bed:
‘Het verhaal is nog niet klaar hoor!’

Tot op ’n mooie zomeravond, het is
volle maan, dit kind heel rustig
is gaan slapen, tsja, zo kan het gaan.

Door mijn jeugd zweven verhalen,
sprookjes, cowboys, indianen, liefde,
oorlog, strijd, verzet, dit heeft
de toon gezet: altijd koester ik de taal.

Verhalenkraal, ben met plezier uw gast en
kan niet slapen voor ik uw verhalen heb
gehoord, wie o wie wint de trofee, neemt
de Grijze Kanarie mee, geef u graag het woord.


© Hettie Franken  Stadsdichter Hengelo 2019 - 2021

Geschreven voor de Verhalenkraal ter gelegenheid van de strijd om de Grijze Kanarie


woensdag 19 februari 2020

VAN DONKER NAAR LICHT

Oh jee oh jee, kunstenaars, poëten
blok aan het been van de bestuurder
is dwarsliggers liever kwijt dan rijk,
watertandt bij stadskantoor horecawand
woontoren, verdoet geen tijd aan dromers.

Op politieke markten houdt men pleiters
eerst aan ’t lijntje dan voor ‘t lapje, worden
doodleuk afgehamerd, weggestreept, blijkt
de raad Oost - Indisch doof en ziende blind.

Denk je nog: is dit een grap? Niet dus, het
is om te huilen voor elk weldenkend mens
zeker voor een vrije geest, dat snap je.

‘We gaan dit jaar van donker naar licht,’
belooft de burgemeester, toch gaat
bij hem geen lampje branden, wel
in het fonkelnieuw stadhuis, daar klatert
licht volop schaterlacht men van geluk

terwijl een eindje verderop middenstand
het hart vasthoudt leegstand schittert achter
ruiten, gaat ergens weer de stekker uit.

We gaan dit jaar van donker naar licht,
zachtjes neurie ik het lied dat me opeens
te binnen schiet: mag het licht uit
mag het licht uit, teveel woorden
teveel draaien, mag het licht uit……



Hettie Franken
Stadsdichter Hengelo 2019 - 2021

woensdag 15 januari 2020

Voor Chantal

En als ik dan denk, denk aan jou,
jonge vrouw, je voetstappen op straat
het werk gedaan, wangen nog gloeiend,
gloeiend van dampen uit potten
en pannen, oren nog tuitend,
tuitend van ’t gepraat en gelach
van de gasten, je gaat naar huis,
denkt aan morgen, aan kerst.

En als ik dan denk, denk aan jou,
jong vrouw, dat jij daar opeens,
opeens zomaar ligt, zinloos belaagd,
het niet begrijpt, niets meer kunt
grijpen, niet je moeder, je vader
dat je langzaam, langzaam wegglijdt
op die koude grond en de tijd stilstaat.

En als ik dan denk, denk aan jou,
jonge vrouw, aan de mensen die
je liefhebt, jouw liefhebben,
de pijn van gemist, dan wordt het stil.

Hettie Franken
Stadsdichter Hengelo 2019 - 2020



Zondag 12 januari 2020 werd in Hengelo een stille tocht gehouden te nagedachtenis aan Chantal de Vries en als steunbetuiging aan haar familie. De moeder van Chantal droeg dit gedicht van Hettie Franken voor.

vrijdag 27 december 2019

Het gaat niet door

Graag was ik op Nieuwjaarsdag
het water ingegaan, maar een geweldig initiatief
is alweer van de baan: Nieuwjaarsduik afgelast!
Gemeente Hengelo houdt al wat mooi is tegen,
ambtelijke snertstreek, 30 kilo erwtensoep rest
van dit fris idee, zet die soep voor ’t nieuw stadhuis,
mensen met een minder thuis weten er
wel weg mee, haast u, want voor je ’t weet
gooit een bureaucraat weer roet in ’t eten.


Hettie Franken
Stadsdichter Hengelo 2019 - 2021



vrijdag 13 december 2019

Droom


Soms droom ik nog over
mijn vader die zegt: ‘We gaan,
wees niet bang, wees niet bang.’

In die pikdonkere nacht, steeds
verder weg van ons dorp,
mijn vader en ik.

Een man fluistert: ‘Doorlopen,
schiet op,’ hij wijst naar
een boot verderop.

Heel veel mensen en mijn
vader en ik op die boot
in de pikdonkere nacht.

De golven zijn hoog, mijn vader
houdt mijn hand stevig vast,
het kraakt, gaat tekeer, ’t is
zo koud, ik ben bang.

Nu wonen we hier, mijn vader
en ik, hier is ons huis, hier mijn
school, hier is het veilig, maar soms
droom ik nog over die boot.


Hettie Franken 
Stadsdichter Hengelo 2019 – 2021
© Hettie Franken

Maandag 16 december 2019 wordt de Nationale Naturalisatie dag gevierd. Dit is de dag waarop mensen die tot Nederlander genaturaliseerd worden een officiële verklaring ontvangen waaruit blijkt dat ze Nederlander zijn geworden. 



donderdag 21 november 2019

Stolpersteine

In vrijheid schrijf ik
dit gedicht
huis warm
water uit de kraan
koelkast gevuld
toilet douche bed

buiten
straten geplaveid
auto's geen tanks
vogels geen kogels
kinderen geen soldaten

bij het huis
de steen
met messing plaatje
naam geboortedatum
datum van deportatie
plaats en datum
van overlijden

stolpersteen struikelsteen
struikelen met hoofd en hart
ik buig om de tekst te kunnen lezen
ik buig, in vrijheid

Hettie Franken
Stadsdichter Hengelo 2019 - 2021

Voorgelezen bij concert op 16 november in Kristalkerk voor de aanschaf van Stolpersteine.


zondag 10 november 2019

Wachten

Terwijl de tijd voortschrijdt
staat zijn tijd stil, wacht
in wankel evenwicht op de 
vrouw die aait, kust,
kamt, koffie neerzet

wacht, tot zij komt,
niet de een of ander
eet smakelijk welterusten
goedemorgen, wacht,
tot zij komt

Hettie Franken
Stadsdichter 2019 - 2021


Voorgelezen op vrijdag 8 november 2019 tijdens Dag van de Mantelzorg. 









woensdag 6 november 2019

Staking bij Stork - lente 1943

Terwijl lente schuilt in knoppen       
en aan de boom nieuw blad, dreunt
zwaar de laars door straten van
de stad, als kogels treffen woorden:
‘Anmelden, Arbeitseinsatz!’.

In de fabriek raast één gedachte:
‘Iemand moet het doen, er hoeft
er maar één te beginnen’.

Hamers neergelegd, pompen stilzet,
machines zwijgen, Storkianen maken
een vuist, ketelmaker freezer draaier
en zij pakt de telefoon: ‘Wij staken,
staken, geef het door, staken!’

Winkels sluiten deuren, melk vloeit
in sloten, hartenbloed van boeren,
iedereen weet: ‘Dit moest gebeuren’.

Dan kleurt aarde rood waar vergelding
genadeloos jaagt, doodt, wegvaagt en
nog altijd zoeken nabestaanden
naar nooit gevonden geliefden.

Hoeveel kan een lente dragen,
hoeveel een mens, een stad, maar
iemand moest het doen,
iemand moest het doen.


Hettie Franken
Stadsdichter 2019 - 2021