dinsdag 30 september 2008

Stadsdichter Junior


Op 1 oktober om 18.00 uur vindt in de Bibliotheek Hengelo Beursplein in samenwerking met de Gemeente Hengelo en Boekhandel Broekhuis de verkiezing plaats van de Stadsdichter Junior van Hengelo.

Stadsdichter Junior
‘t Is eenzaam om in Hengelo
de Stadsdichter te zijn.
Dus ik zoek een passend maatje,
niet te groot en niet te klein.

’t Liefst een van de basisschool
uit groep zes of zeven, acht.
‘k Ben benieuwd: Welk kandidaatje
wint hier de talentenjacht.

Fred van de Ven
Stadsdichter 2008 -2010

zaterdag 13 september 2008

Anthoniusstraat 13 september 2008

Anthoniusstraat 30 jaar woonerf
13 september 2008

Er is een feestje aan de gang.
Men roept “Hoera, driewerf!”
Al is de straat dan niet zo lang
men viert dat hij al lang bestaat;
eerst vijfenzeventig jaar als straat,
nu dertig jaar als erf.

Die heilige uit Padua
gaf die de weg zijn naam?
Welnee, want daarin zit geen H.
Je vindt hier in dit stratenplan
namen van de gewone man.
Niet één van grote faam.

Toch leverde die heiligman
hier nu en dan een streek.
Was je iets kwijt, je sprak hem an:
“Antonius, ach lieve Sint,
maak dat ik mijn fiets weer vind.”
Je vond hem, in de beek!

En ook bescherming bood die Sint:
aan wie hier ging en voorts
aan alleenstaand vrouw met kind,
verliefden en de arme stakkers,
het huwelijk en de warme bakkers
en tegen pest en koorts.

De arme stakkers zijn verhuisd,
de warme bakkers koud,
de koorts gezakt, de pest gekuist.
De reizigers zijn voort gegaan,
soms kwam iemand alleen te staan,
verliefden zijn getrouwd.

Als allereerste van het land
werd deze straat een erf.
Maar… wat er volgt is interessant:
Men vond bescherming bij elkaar!
En dàt viert men ieder jaar
met een “Hoera, driewerf!”

Ja, driewerf: Hoera, hoera, hoera!
Voor de Anthoniusstraat.

appendix:

‘k Hoop da’k dit feestje niet bederf
als ik hierbij verklaar:
Met deze straat, met dit woonerf
heeft Sint Antonius niets van doen.
Maar ik kijk toch voor goed fatsoen;
staat mijn fiets nog daar?

donderdag 11 september 2008

Hengelo herrezen 11 september 2008

Bij de opening van de tentoonstelling in het Historisch Museum Hengelo
11 september 2008

Hengelo herrezen 1958 – 2008

Er was zoveel te zien.
De binnenstad was mooi versierd
en alle kroegen waren los
men schonk er lang, dat werd gevierd,
maar ik was nog te klein.
Mij duizelde het door de pracht
en praal op ’t nieuwe plein.

Soms was er stroom, soms niet.
De opgewekte orgeldeun
vertraagde tot een droevig lied
waarna de stem weer aanjoeg,
zich joelend weer verhief.
Eén had plezier in dit van piere-
tot mankementgeluid:
Vrouw Kolste deed op zolder
steeds de stekker in en uit.
En elders in de stad,
waar de zekeringen braken,
deden elektriciens
en Hazemeyer goeie zaken.

Wat mij nog wel het allermeest
kon boeien van het festijn
dat was “The Great Berny”-show
op het KWFterrein.

Daar stond een hele hoge paal
met staalkabels geschoord
vanaf de top liep één heel ver
tot bijna bij het spoor.

Een motor stond, op blote velgen,
dat was een vreemd gezicht,
op die draad. Daaronder zat
- als contragewicht -
een schaars geklede dame
op een soort trapeze.
Zij leek van lichte zeden
en niks dan zwaaien deed ze.
Luid knetterend is het hele ding
naar boven toe gereden
en minder knetterend gleed het
daarna weer naar beneden.
Hoe vaak hij ook naar boven reed,
nooit kwam hij tot de paal.
Dat stelde mij teleur, ik wist:
het is vooral kabaal.

Ja, Hengelo herrees
en na vijftig jaren blijkt;
het heeft, net als die motor toen,
de top nog niet bereikt.