dinsdag 12 september 2017

De Ladder van Lansink

wat is er toch in Hengelo land

met het afval aan de hand
veel containers al geplaatst
achteraf blijkt overhaast

de Raad van State heeft gevraagd
ja, ja de gemeente uitgedaagd
kom eerst met een locatieplan
waar de burger wat mee kan

het College reed een scheve schaats
stopte het plaatsen overhaast
de burger spreekt een eigen taal
inspraak wil men vooral lokaal

de tijd zal nu haar oordeel vellen
passen op de plaats gaan tellen
om daarna pas in een gezamenlijk verbond
containers te plaatsen ondergronds

Marijke Agterbosch
Stadsdichter Hengelo Hengelo 2016 - 2018


Onderstaand gedicht schreef ik nav. de perikelen in de zomer van 2017 rondom het milieubewust sorteren van afval en invoeren van innovatieve idee├źn door betrokken ambtenaren zonder overleg met de buurtbewoners.

maandag 11 september 2017

Wens

Ach, Dick Holthaus wat had ik je graag in Hengelo ontmoet. Jou zien wandelen door de binnenstad, dromend over een nieuw ontwerp. En dat ik in dat ontwerp in onze stad mocht rondlopen. Jij en ik die het modesprookje in Hengelo waarmaken. Flanerend door de binnenstad, langs diverse terrassen. Zeg maar: de boel een beetje opfleuren en dat ik de Hengelose Mathilde was. Het plezier dat jij aan mij kon beleven door mijn vrijheid in kleedgedrag. Ik stel me voor hoe jij de stoffen sneed; Twentse stoffen waar onze textielfabrieken wereldfaam mee maakten. Hoe jouw hand krachtig door de stof snijdt. Geconcentreerd de loop van de draad inspecteert en de vleug, die richting geeft aan de stof. Bij stoffen denk ik altijd aan natuurlijke materialen. Ik zie mij al lopen in een door jou ontworpen zijden jurk waar de Hengelose Wind een vrije vorm aan geeft. Of dat ik in een linnen dames broek langs Hotel Nationaal flaneer. Linnen dat een eigen karakter toont. Dat levende linnen waarin de drager allerlei  vormen tevoorschijn tovert. Linnen dat vroeger als vlas op Twentse gronden stond te wuiven. Oergrond die in deze tijd vaak een maisveld is geworden. Ach, Dick dat wij elkaar zijn misgelopen in dit leven. Als ik voor 2015 – jouw sterfjaar - door Amsterdam fietste moest ik naar jouw etalage in de P.C. Hooftstraat. Daar stond ik dan te dromen en verlangend te kijken naar jouw haute couture. Eenmaal gaf jij mij een kans. Een prachtige witte lange lakjas sierde jouw etalage. Van zo’n jas daar droomde ik al jaren. De prijs was zeer schappelijk: 100 euro. Maar die had ik niet. In die tijd leefde ik nl. van een baan van 14 uur per week. Ik besloot rood te gaan staan en met een tientje per maand dit rood in te lopen. Daar is helaas niets van gekomen. Eenmaal thuis werkten de achterstallige betalingen op mijn zenuwen. Maar in mijn herinnering koester ik jouw witte lakjas.


Marijke Agterbosch
Stadsdichter Hengelo 2016 - 2018


Geschreven naar aanleiding van de opening van de tentoonstelling Dick Holthaus Couturier (1928-2015) op zaterdag 2 september 2017 in Hotel Nationaal.