vrijdag 19 april 2019

Nu ik

Mag ik nu ook iets zeggen als plein, mij
is niets gevraagd, steen en been wordt er
geklaagd, saai, grijs, niets te beleven.

Beren besteld, rare snuiters, groots spektakel
mensen roepen nee toch, nee!
Ik zie blije kinderen met reuzenknuffels

Ja, ’t is waar, als ik wil floreren moet er
iets gebeuren, heb er de pest over in dat men 
mij negeert op weg naar het café om de hoek.

Van ’t laatste fust krijg ik niets mee, 
maar het snode plan van tekentafelheren 
maakt me bang.

Het Hijschgebouw moet herrijzen, dit
dit trotse erfgoed werd onlangs nog gesloopt.
Vanwaar deze schijnvertoning, staat hier
belang wel boven de partijen? 

’t Is maar een kamer, sust de kwartiermaker 
maar goedgebekte Hengeloërs maak je niets wijs
en ik krijg het Spaans benauwd dat ik word
volgestouwd met staal en steen, waar gaat dit heen? 

Zet mij in de bloemen, wat 
bomen en banken, een mooi 
terras, maar geef me de ruimte,
mijn dank zal groot zijn.



© Hettie Franken
Stadsdichter Hengelo 2019 - 2021


Tekening: Hettie Franken

Geen opmerkingen:

Een reactie posten