donderdag 21 november 2019

Stolpersteine

In vrijheid schrijf ik
dit gedicht
huis warm
water uit de kraan
koelkast gevuld
toilet douche bed

buiten
straten geplaveid
auto's geen tanks
vogels geen kogels
kinderen geen soldaten

bij het huis
de steen
met messing plaatje
naam geboortedatum
datum van deportatie
plaats en datum
van overlijden

stolpersteen struikelsteen
struikelen met hoofd en hart
ik buig om de tekst te kunnen lezen
ik buig, in vrijheid

Hettie Franken
Stadsdichter Hengelo 2019 - 2021

Voorgelezen bij concert op 16 november in Kristalkerk voor de aanschaf van Stolpersteine.


dinsdag 19 november 2019

Wederom een pleidooi van de stadsdichter

Er veranderd toch niets.
Er wordt toch niet geluisterd.
Er is toch al besloten.
Er is toch niets meer aan te doen.

Laat gaan.
Kap ermee.
Ga niet meer.

Niet mijn stijl.
Niet mijn idee.
Niet mijn weg.

Want wie A zegt moet ook
B zeggen en C en D en E,
ik ging met u in zee en u met mij,
dus waarom zou ik u niet vragen
nog eens naar mij luisteren?


Hebben wij als kunstenaars, schrijvers, muzikanten het verkeerde beroep gekozen, hadden we niet beter ambtenaar, of nog beter, wethouder kunnen worden.
Dan hadden we wellicht op uw plek gezeten en in een stadkantoor waar je U tegen zegt. Maandelijks een veilig inkomen en pensioen in het vooruitzicht. Je zou zeggen: eigen schuld, dikke bult. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en wat moet een vrije geest in een stadskantoor. En wat is een stad zonder kunst, muziek, theater, literatuur, poëzie. De bezuinigen hebben er behoorlijk ingehakt. Alles van waarde is weerloos, schreef Lucebert in een van zijn gedichten. Kunst, cultuur en cultureel erfgoed dienen te worden beschermd. Het maakt de stad levendig, tilt haar naar een hoger niveau. Zie de culturele pijlers van onze stad: Schouwburg, Bibliotheek, Metropool. Wat zou Hengelo zijn zonder. Maar wat zouden die pijlers zijn zonder kunstenaars, muzikanten, schrijvers, theatermakers. Het een kan niet zonder het ander. En op welke pijler kan überhaupt een kunstenaar nog steunen, nu alle initiatieven  op kunstgebied worden wegbezuinigd.
Als kunstenaar en stadsdichter verwoord en verbeeld ik actuele en historische gebeurtenissen van de stad. Vertegenwoordig haar waar nodig. Breng poëzie dichterbij de mensen. Vier stadsdichters hebben jaarlijks een financiële bijdrage ontvangen voor hun werk. Bij de vijfde stadsdichter werd deze wegbezuinigd. Iets terugdraaien in ambtenarij is ijzer met handen breken, maar ik breek hier een lans voor een professionele relatie tussen gemeente en stadsdichter: honorering van de opdrachten van de gemeente aan de stadsdichter. En voor de toekomst een structurele financiële bijdrage. Mijn eerstvolgende opdracht van de gemeente zou een gedicht met voordracht zijn ter gelegenheid van de Naturalisatiedag, gehouden in de Waterstaatskerk. Maar deze opdracht is door de gemeente  weer ingetrokken wegens gebrek aan budget. Ik pleit hier wederom voor loon naar werk. Eenvoudig en vanzelfsprekend. Dit was het voor vandaag.

Hettie Franken - Beeldend kunstenaar &  Stadsdichter Hengelo

Politieke markt kunst- en cultuurbeleid november 2019  

zondag 10 november 2019

Wachten

Terwijl de tijd voortschrijdt
staat zijn tijd stil, wacht
in wankel evenwicht op de 
vrouw die aait, kust,
kamt, koffie neerzet

wacht, tot zij komt,
niet de een of ander
eet smakelijk welterusten
goedemorgen, wacht,
tot zij komt

Hettie Franken
Stadsdichter 2019 - 2021


Voorgelezen op vrijdag 8 november 2019 tijdens Dag van de Mantelzorg. 









woensdag 6 november 2019

Staking bij Stork - lente 1943

Terwijl lente schuilt in knoppen       
en aan de boom nieuw blad, dreunt
zwaar de laars door straten van
de stad, als kogels treffen woorden:
‘Anmelden, Arbeitseinsatz!’.

In de fabriek raast één gedachte:
‘Iemand moet het doen, er hoeft
er maar één te beginnen’.

Hamers neergelegd, pompen stilzet,
machines zwijgen, Storkianen maken
een vuist, ketelmaker freezer draaier
en zij pakt de telefoon: ‘Wij staken,
staken, geef het door, staken!’

Winkels sluiten deuren, melk vloeit
in sloten, hartenbloed van boeren,
iedereen weet: ‘Dit moest gebeuren’.

Dan kleurt aarde rood waar vergelding
genadeloos jaagt, doodt, wegvaagt en
nog altijd zoeken nabestaanden
naar nooit gevonden geliefden.

Hoeveel kan een lente dragen,
hoeveel een mens, een stad, maar
iemand moest het doen,
iemand moest het doen.


Hettie Franken
Stadsdichter 2019 - 2021